01We Can’t Get Enough seçkisinde sandalye hikayesi
We Can’t Get Enough başlıklı Vogue yazısının ardında, 2027 ilkbahar koleksiyonlarına ait 400’den fazla inceleme var. Laird Borrelli-Persson, koleksiyonlardaki açık sanat göndermelerini bulmak için bu incelemeleri taradı. Yazının çıkış noktası tek bir defile yerine sezon boyunca ele alınan koleksiyonlardı.
Dior’daki örneğin hikayesi, Jonathan Anderson’ın kişisel koleksiyonuna uzanıyor. Anderson, koleksiyonundaki 18. yüzyıldan kalma ahşap bir sandalyeyi yeniden üretti. Bu sandalyeler bazı konukların oturma yeri oldu; geçmişten gelen nesne, defilede davetlilerin kullandığı bir mobilyaya dönüştü.
Loewe’nin 2027 ilkbahar koleksiyonundaki referanslar ise resim tarihinden geliyordu. Koleksiyonda 17. yüzyıl İspanyol ressamları Francisco de Zurbarán ve Diego Velázquez’e göndermeler yer aldı. Loewe’nin sanatla bağlantısında, aynı yüzyılda yaşamış bu iki ressamın adı vardı.
02Mary Beale’den Prada’nın sergi geçmişine
Bora Aksu da koleksiyonu için 17. yüzyıla döndü; ilham aldığı isim portre sanatçısı Mary Beale’di. Nicky Zimmermann’ın Zimmermann için başvurduğu kaynak ise 19. yüzyıl doğa tarihi illüstratörleri Harriet ve Helena Scott oldu. Portre resmi ile doğa tarihi illüstrasyonu, bu iki koleksiyonun farklı ilham alanlarını oluşturdu.
Givenchy’de Sarah Burton’ın gönderme yaptığı eser, Alexander Calder’in "Cirque Calder"iydi. Rachel Comey’nin 25. yıl dönümü defilesi ise görsel sanatçı ve romancı Rosalyn Drexler’e adandı. Burton’ın koleksiyonunda belirli bir eser referans olurken, Comey yıl dönümü defilesini bir sanatçıya ithaf etti.
Prada’daki sanat bağlantısının adresi markanın kendi sergi geçmişiydi. Koleksiyondaki 63 etek, 2000’lerin başındaki "Waist Down" adlı gezici sergiye gönderme yaptı. Prada, başka bir sanatçının çalışmasına başvurmak yerine daha önce gerçekleştirdiği sergiyi koleksiyonuna referans olarak taşıdı.
Yeni hikâyeler, haftalık keşifler, biraz Hipinup.
Merak devam.
